Wszystko za Everest – recenzja książki

Ponieważ pisanie nierozerwalnie wiąże się z czytaniem, postanowiłam, że na blogu pojawi się też kącik książkowy. Co jakiś czas będę w nim zamieszczać recenzje książek wartych (moim zdaniem) czytania.

Podczas gdy nasi himalaiści pną się do góry, próbując dokonać pierwszego w historii zimowego wejścia na K2 – nam, zwykłym śmiertelnikom, pozostaje czytanie o tych niedostępnych zakątkach Ziemi w bezpiecznym domowym zaciszu. Książek o górach powstało bardzo wiele, a dziś chciałabym przedstawić jedną z najpopularniejszych...
 

Wszystko za Everest, to jedna z najlepszych książek, jakie czytałam. Plastyczny język autora pozwala się poczuć, jakbyśmy razem z nim zdobywali najwyższy szczyt świata, a logiczny, przejrzysty układ opowieści rzuca światło na możliwe przyczyny tragedii, która wydarzyła się w 1996 roku.

Jon Krakauer jest niezwykle zręcznym pisarzem i narratorem, co czyni go doskonałym wzorem do naśladowania dla aspirujących i początkujących pisarzy. Jego książka, pełna świeżych porównań, zręcznych zdań i pięknych, lecz nieprzytłaczających opisów, powinna być lekturą obowiązkową dla każdego, kto poważnie myśli o pisaniu.

Autor nie pozostaje całkowicie bezstronny, ale moim zdaniem nie obwinia nikogo bezpośrednio o spowodowanie sytuacji, która zakończyła się tragiczną śmiercią kilku osób tego feralnego dnia. Z opowieści Krakauera wyłania się obraz wyprawy, podczas której wiele drobiazgów, drobnych zaniedbań, przejawów rutyny czy splotów okoliczności doprowadza do klęski.

Dziwi mnie bardzo burza medialna, która rozegrała się po wydaniu książki w 1997 roku, jak również nadal pojawiające się głosy, że Krakauer kłamie, że zrzuca odpowiedzialność na niewinne osoby i że oczernia niektórych uczestników wyprawy, podczas gdy sam nie jest bez winy. 

W nowszych wydaniach książki znajduje się Post Scriptum, w którym autor odpowiada na wyżej wymienione zarzuty. Chciałabym również zwrócić uwagę na fakt, że Krakauer kilkukrotnie w swojej książce składa samokrytykę i nie kreuje się na bohatera bez skazy.

Książka, chociaż dokumentuje prawdziwą historię (a może właśnie dlatego) jest niezwykle wciągająca i czyta się ją jak najlepszy thriller psychologiczny. Myślę, że można ją spokojnie polecić nawet osobom, którym tematyka gór nie jest przesadnie bliska.

PS: Polecam po lekturze obejrzeć jakiś film dokumentalny o Evereście (np. Sherpa z 2015 roku lub The Wildest Dream z 2010 roku), chociażby po to, by na własne oczy zobaczyć czym jest Icefall i jak niebezpieczne jest stąpanie po nim oraz jak wyglądają zaśnieżone uskoki i granie, które trzeba pokonać by stanąć na „dachu ziemi”.