Jak uruchomić ciąg skojarzeń – instrukcja w pięciu prostych krokach

Wydaje ci się, że twoje porównania i metafory są kanciaste lub zwyczajnie kiepskie? A może opuściła cię wena, pomysły się skończyły i nie możesz ruszyć dalej ze swoją powieścią. Wypróbuj ćwiczenia na pobudzanie wyobraźni i uruchamianie ciągu skojarzeń. Nie pożałujesz!

1. Zapisz słowo lub zdanie, które jest ważne dla twojej opowieści. Może być to opis, słowa wypowiadane przez bohatera czy słowo klucz. Nie ograniczając swojej wyobraźni wypisz jak najwięcej skojarzeń, które przychodzą ci do głowy. Nie odrzucaj żadnej myśli, każda może prowadzić do kolejnej – przełomowej.
2. Odszukaj w Internecie filmy, grafiki lub obrazy, który odnosi się do tematu twojej powieści. Co ci się kojarzy z tym, co widzisz? Jakie słowa, zdarzenia, emocje ci to przypomina? Bardzo możliwe, że coś co zobaczysz, przywoła twojego nieposłusznego dozorcę i pozwoli otworzyć dawno zapomniane drzwi na strych. 
3. W wolnej chwili ćwicz umiejętność tworzenia kreatywnych porównań. Weź do ręki dowolny przedmiot np. myszkę komputerową, zszywacz czy jabłko. Zastanów się nad ich kształtem, kolorem, zapachem, fakturą, ciężarem. Zastanów się co mogą przypominać lub o czym mogą przypominać. Wyrzuć z głowy skostniałe porównania i spróbuj wyjść poza ramy, nawet jeśli niektóre porównania wydadzą si się głupie lub przesadzone. Może okazać się, że myszka ma kształt dorodnej gruszki, zszywacz pachnie szufladą twojego dziadka majsterkowicza, a jabłko jest czerwone jak stłuczone kolano.
4. Jeśli niemoc dopadła cię w trakcie pisania, udaj, że jesteś czytelnikiem i przeczytaj swoją dotychczasową pracę nie poprawiając błędów i nie oceniając. Skup się na historii. Gdy skończysz, zastanów się, do czego mogą prowadzić otwarte wątki, jakie wyzwania i perypetie pasują do twoich bohaterów i jakiego zakończenia chciałbyś, gdybyś był odbiorcą, a nie twórcą dzieła.
5. Porozmawiaj z kimś (ewentualnie, jeśli masz usposobienie mocno introwertyczne, napisz list, którego nie wyślesz lub najlepiej wygłoś monolog do lustra). Opowiedz o swoich pomysłach, rozważ możliwe opcje, zapytaj o zdanie. Możesz poprosić o konstruktywną krytykę swojego dzieła, lub o radę, co mógłbyś zrobić lepiej. Albo po prostu się wygadać. Dialog może być niebywale twórczy, ale najzabawniejsze w takich rozmowach jest to, że czasem rozwiązania, których szukaliśmy, przychodzą do głowy jeszcze w trakcie wypowiadania zdania. Chodzi bowiem nie tyle o faktyczną pomoc ze strony drugiej osoby, co wypowiedzenie na głos naszych pomysłów, wątpliwości czy obaw. Gdy wypowiadamy myśli na głos, od razu stają się one czymś bardziej realnym i łatwiej nam nad nimi pracować.